عشق الهی در وجودم جاریست.
welcom to my weblog
این زن را می بینی؟ به سرایت در آمدم ، برای پاهایم آب نیاوردی ؛ اما این زن ، پاهایم را به اشک شست و به موهای خویش خشک کرد. مرا نبوسیدی باز نماند از بوسیدن پاهایم سرم را به روغن مسح نکردی لیکن او به عطر تدهین کرد پاهای مرا. از این رو به تو می گویم: گناهان او که بسیار است،آمرزیده شد، چرا که بسیار عشق ورزیده؛ اما او که آمرزش کمتری یافت، کمتر عشق ورزید... انجیل............. اگر به زبان مردم و فرشتگان سخن گویم و عشق نداشته باشم، به نحاس صدا دهنده و سنج فغان کننده ماننده شده ام اگر صاحب عطیه ی پیشگویی باشم وآگاه باشم بر تمام اصرارو بر تمامی دانش ها؛ اگر ایمانم چنان کامل باشد، تا آن جا که کوه ها را خا به جا کنم، و عشق نداشته باشم، هیچم... و اگر تمامی اموالم را میان فقرا تقسیم کنم و اگر بدن خود را به آتش سپارم، اما عشق هیچ حاصلی به دستم نیست. ......... {( فرجام شریعت ، عشق ......... زندگی با تمام لحظه هایش لحظه های شادی و غم امید و ترس فقط فرصتی برای آموختن عشق آموختن عشق ، آن گونه که می تواند باشد، همان گونه که بوده و همان گونه که هست. .......... عشق یک لحظه شیفتگی نیست عشق تجلی نیرومند و سخاوتمندی از زندگی ماست_شخصیت انسان در کامل ترین مرحله ی نموَ خود. ................. عطیه ی برتر {پائولو کوئیلو}
جان من تا حالا واژه ای مثل {کتابزار} دیده بودی؟!
لیکن این زن از بدو ورود،،
نداشته باشم، است)}است
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
پا به پای تیرگی
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان
شهر بی احساس توام!
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
