عشق الهی در وجودم جاریست.
welcom to my weblog
شب است و ماه نقره ای در اسمان نشسته است خیا ل تو چو شبنمی به لامکان نشسته دراسمان ضیافتی ست عروسی ستاره هاست تو هم بیا عزیز دل که بزم جشنواره هاست به او بگویید... به او بگوییدتقویم خویش را ورق بزندتا به یاد ظلمی که کرده است بیفتد شاید قطره اشک ندامتی بریزد روی قبر بی نام و نشان که همه ی عاشقان بی نام ونشانند. شبنم چشمان تو می بارد روی ژاله ی قلبم کاش می دانستم پشت شیشه باران چه ترانه ی گمشده ای مد
فون است که مهری خاموش تن خاک را نوازش می کند.با تو هستم با تو ای که فرسنگ ها از من فاصله داری پنجره بسته شده نگاهت را باز کن باز کن ان پنجره ای که رو به بیکران است تا من با نگاه تو تقدس یابم من که در سراب زندگی همیشه های نگاهم سمت توست با تو هستم ای مسافر جاده های مه گرفته اندوه درنگ کن و به کوچه های خاطرات سری بزن ویاد کن ان هنگام را که به حریم عاشقان پا برهنه پا نهادی واهوی دشتم در دام دل تو اسیرگشت و تو کوزه بلورین محبت را تقدیم من کردی اما یادت نبودکه نور با سایه ی عاشق بازی می کرد .وتو باید صبورانه مهره های شطرنج را جا به جا می کردی.تا به بازی تقدیر نبازی و اینک چه بی رحمانه حرمت عشق و اشک های مرا شکستی و از من و از دنیای من جدا شدی.
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
پا به پای تیرگی
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان
شهر بی احساس توام!
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
