عشق الهی در وجودم جاریست.
welcom to my weblog
سلام دوستای گلم خوبین همگی؟ خوب خدا رو شکر...چه خبرا؟من؟ بی خبر...شما که دیگه بهتر می دونید به قول یه دوست خیلی خوب..( مدرسه ها وا شده هلهله بر پا شده) هیچی دیگه مدرسه ها که شروع شده منم مجبورم کمتر بیام کمتر بیام نه این که اصلا نیام خداحافظی هم نمی کنم اصلا وابدا من مگه می تونم دوستا ی به این خوبی رو فراموش کنم؟ تابستون امسال یکی از بهترین تابستونای عمرم بود خیلی باهال از همه ی دوستای گلم ممنونم ()پس چی شد؟اگه من دیر به دیر پیشتون اومدم نگید چرا نیومدی ,دیر اومدی, بی وفا شدی و از این حرفا باشه؟ دوستتون دارم خیلی حالا بریم سر اپمون ساعت ها از زیر دقیقه های پر حجم٬ تمام نیم کره های کسوف کرده٬ ٬ چال می کندو چقدر دست هایم از آرزو های روشن٬ گریه هایم را روی صفحه چشمانت بوسه های لب سوز ات ٬شور کنم! و زیر باران با گریه ها در مصاف نامرادی ها شد٬ در کنار دست هایی که سالهاست بوی نم اشک های تو را می دهد! اشک های تو٬ را نذر کردن برای چه؟ بی ادعای توست! تو که این روزها عجیب بوی "بهشت" می دهی!
عبور می کنند ویک مرد٬
شبیه
سایه اش را زیر رد اشکهایم
لبریز است!!!
می خواستم بار ها شبیه (( تو ))
رنگ کنم!
می خواستم شب هایم را با
من!از تمام مرز های بی هویت که می گذشتم٬
)) تو )) را داشته ام!
چند وقت است در تو یکی شده ام
به پابوس آسمان رفته ام!
قرارمان با چند نقل و هل هله
من٬
خوش بختی ام را زیر شره های
پیدا کردم !
حالا با نامرادی های روزگار بی حساب!
تو که اینجایی دیگر اسمان
آسمان٬ دست های
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
پا به پای تیرگی
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان
شهر بی احساس توام!
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
