عشق الهی در وجودم جاریست.
welcom to my weblog
من از یک شکستِ شکست نه برای پنهان کردن است و نه برای بهانه شدن. میگویند از صبح بنویس,از افتاب ومن چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت,باران پنجره ی چشمانم را شسته است... همه دلشان نقش های مثبت می خواهدو آدم های خوش حال خوب است که نمی توانم ادای ادم های خوش بخت ی ستاره ام و زرد با طعم ِ مُعَطّر پاییز ،که حضورش تنها معجزه ی لحظه های تنهایی من است . . . قیمت وفا شاید گران تر از ان بود که بهانه ی دوست داشتنیِ زندگیم سقف اعتماد تعمیری ست ، مدام چکه می کند ، آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشد خالی ست ، نمی توانم باورش کنم نه رفتنش و نه ماندنش مهم نیست تمام سرزنش ها رال می پذیرم به بهانهّ تولُدِ حقایقِ غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند... این دل دیوانه همیشه یک پادشاهِ مغرور حقیقی داشته است، ا گر ترانه ها ثمره ی تخیّل بود به جنون نمی رسید، اعتراضی نیست کسی که به او نمی رسد به جنون رسیده و از او راضی ست.خلاصه غمِ سنگینی ست اگر سرِنخواستن دلی دعوا باشد . اما همیشه حق با برنده نیست، می شود در عین بازنده بودن سربلند بودو او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد... قرار بود حقیقت را بگویم ، سخت است، بی علاج ست،دانستنش ادم را کم کم میکُشَد،و... گریه های سکوت میکنم تا به خاک سپردن اخرین خاکستر های آرزو های بر باد رفته ام ابرومندانه باشدــــــــــــــ گــریه می کـنم ،باشکوه،مـثل اقیانوس ،بلند مثـل اِوِریست او نمی شنود و نمی داند که ماه، خوشبختیِ مشترکِ همه ی ستاره هاست. . . یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال ِ اشفته ی من است : "چی کار کرد این دلِ سادَم .................که از چشم تو اُفتادم؟" 
عاشقانه 
می ایم...بگذار برای این اعترافِ تلخ سرزنشم کنند
...
,امّا من گمان می کنم این خیلی
را در بیاورم.
از عهده ی داشتنش بر بیاید. را.
شبانه می اورد،اما همین است خبر کاملاً ناگوار و واقعی ست،اون یکــی رو جز مـن داشــت...
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
پا به پای تیرگی
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان
شهر بی احساس توام!
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
