عشق الهی در وجودم جاریست.
welcom to my weblog
مرگ من روزی فرا خواهد رسید دربهاری روشن از امواج نور درزمستانی غبارالود ودور یا خزانی خالی ازفریاد وشور خاک می خواند مرا هردم به خویش می رسد از ره که در خواکم نهند اه شایدعاقانم نیمه شب گل به روی قبرغمناکم نهند بعد من ناگه به یک سو می روند پرده های تیره ی دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند روی کاغذ هاودقتر های من دراتاق کوچکم پام ینهد بعدمن با یاد من بیگانه ای دربر ائینه می ماند به جای تارمویی نقش دستی شانه ای می رهم از خویش می مانم ز خویش هر چه بر جامانده ویران می شود روح من چون باد بان قایقی درافق ها دور و پنهان می شود دیدگانم همچو دالانهای تار گونه هایم همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم از فریاد درد مرگ من روزی فرا خواهد رسید روزی از این تلخ و شیرین روز ها روز پوچی همچو روزان دگر سایه ای زامروز ها دیروز ها نگاه کن شراره ای مدابه کام می کشد! مرا به اوج می برد مرا به دام می کشد! نگاه کن تمام اسمان من پر از شهاب می شود! تمام هستی ام خراب می شود. تگاه کن که من کجا رسیده ام به اسمان به کهکشان به بیکران به جاودان!! نگاه کن که موم شب به راه ما چگونه قطره قطره اب می شود صراحی سیاه دیدگان من به لای لای گرم تو لبالب از شراب خواب می شود. نگاه کن من از ستاره سوختم لبالب از ستارگان تب شدم چوماهیان سرخ رنگ ساده دل ستاره چین برکه های شب شدم نگاه کن که غم درون دیده ام چگونه قطره قطره اب می شود چگونه سایه ی سیاه سرکشم اسیر دست افتاب می شود! چه دور بود پیش از این زمین ما به این کبود غرفه های اسمان کنون به گوش من دوباره می رسد صدای تو صدای بال برفی فرشتگان تو امدی ز دور ها ودورها ز سرزمین عطرهاو نور ها نشانده ای مرا کنون به زورقی ز عاجها ز ابرها بلورها داستان یک ازدواج عشق یکی بود یکی نبود
خوش اومدی..! چگونه دلتنگیهایم را به تصویر بکشم چگونه بگویم دوستت دارم تا باور کنی همیشه در قلب منی اولی خداست و دومی تویی بدون تو دنیا برام هیچ ارزشی نداره عاشقانه دوستت دارم همه دریا از ان ماکن ای دوست دلم دریا شد ودادم به دستت مکش دریا به خون پروا کن ای دوست مکش دریا به حون پروا کن ای دوست کنار چشمه ای بودیم در خواب تو با جامی ربودی ماه در اب چونوشیدیم از ان اب گوارا تو نیلوفرشدی من اشک مهتاب تو نیلوفرشدی من اشک مهتاب تن بیشه پرازمهتابه امشب پلنگ کوه ها در خوابه امشب به عاشقی دلی سامون گرفته دل من در تنم بی تابه امشب دل من در تنم بی تابه امشب لفا یادگاری بذار و می دانم که تو مرا خواهی یافت هر نقطه دنیا که بروم حتی اگر زیبا نباشم و یا حتی اگر دیگر جوان نباشم احساسم شوریدگیهایم بی پروایی هایم دیوانگی هایم تو را به سوی من هل خواهد داد تو مسیر مرا از بوی گریه هایم خواهی یافت و تن نگاه عاشقم چراغ راهت خواهد بود باز می نشینیم و بازی دبلنای عشق را آغاز می کنیم تو فقط یک کارت باقیمانده کارتها مال من دبلنا تو بردی مثل همیشه ای شاهکار طبیعت ای نازنین و این درست همان لحظه ای است که آرزو دارم دنیا متوفق شود و من در تو بمیرم و می دانم که تو مرا خواهی یافت هر نقطه دنیا که بروم حتی اگر زیبا نباشم و یا حتی اگر دیگر جوان نباشم احساسم شوریدگیهایم بی پروایی هایم دیوانگی هایم تو را به سوی من هل خواهد داد تو مسیر مرا از بوی گریه هایم خواهی یافت و تن نگاه عاشقم چراغ راهت خواهد بود باز می نشینیم و بازی دبلنای عشق را آغاز می کنیم تو فقط یک کارت باقیمانده کارتها مال من دبلنا تو بردی مثل همیشه ای شاهکار طبیعت ای نازنین و این درست همان لحظه ای است که آرزو دارم دنیا متوفق شود و من در تو بمیرم خون وقتي مياد بيرون ميسوزه اما اشک اول ميسوزه بعد بيرون مياد خون مال زخم جسمه ولي اشک مال زخم روحه جاي زخم خون خوب ميشه ولي مال اشک خوب نميشه خون هميشه مال درد و غمه ولي اشک بعضي وقتا مال خوشحاليه جلوي خون و ميشه گرفت ولي اشک رو نه از جاري شدن خون، کسي خجالت نميکشه اما بعضيا از اينکه اشک بريزن خجالت می کشن بنام نامی عشق طلوع را دوست دارم چون سرآغاز تولدی دوباره است ظهر را دوست دارم چون مرا بیاد کوچکی می اندازد غروب را دوست دارم چون پایان عمری کوتاه است طلوع را دوست دارم چون با صداست ظهر را دوست دارم چون بلند است وغروب را چون راست است و غروب تنها وقت خداست که دروغ ندارد اما طلوع سر آغاز دروغ است درخت ارزو بر فراز رود خانه ی بی نهایت تنه ی درخت ارزو شناور است بر ان سوار می شوم نمی دانم مقصدش کجاست؟ شاید مرا به تو برساند که همه ی ارزوی منی.. سیب سرخ و ان هنگام که سیب سرخ درخت همسایه را گاز زدم تو به من خندیدی و من... حیران در زیر درخت سیب ماندم تا ان را با اشک هایم سیراب کنم اما تو... در اندیشه ی سیب سرخ دیگری بودی...! نقاش طبیعت وچه با شکوه است لباس ابی اسمان بر تن ابر رو سری حریر زمین در مشت باد کمند زلف درخت دردست های حوض کمند زلف درخت در دست های حوض گلیم زیبای خاک زیر پای تو و نگاه معصومانه ی کودک روستایی به تمامی نقش و نگار طبیعت نقاش طبیعت وچه با شکوه است لباس ابی اسمان بر تن ابر رو سری حریر زمین در مشت باد کمند زلف درخت دردست های حوض کمند زلف درخت در دست های حوض گلیم زیبای خاک زیر پای تو و نگاه معصومانه ی کودک روستایی به تمامی نقش و نگار طبیعت مثل بوی سیب سرخ مثل یک حس غریبی مبهمی تازه و نابی مثل رویای شبانه پر شرم و التهابی اولی توی صداقت اخر عشق و صفایی مثل اسمون ابی روشن وبی انتهایی مثل قصه های مادر ساده ای خوب و نجیبی مثل بچه های زیرک ساده ای اما عجیبی مثل عکسای قدیمی پری از خاطره و حرف مثل چشمه های جوشان موقع اب شدن برف مثل لحظه ی رسیدن شور و اشتیاقی هر دم مثل بارون بهاری گاهی تندی گاهی نم نم مثل قاصدک لطیفی مثل بوی سرخ سیبی انتخاب سبز عشقی واسه من حس غریبی شعری که همیشه زنده است....؟ کتاب شعرم را کسی نخرید کتاب های ارسالی هم برگشت خورد با شرمندگی تمام به جنگل رفتم و به درخت های بریده گفتم ببخشید خیلی معذرت می خواهم نمی دانستم ای روز ها......... مردم به درخت بیشتر از شعر احتیاج دارند!!!!!!!!!!! دوست عزیزم برام یه یادگاری(در قسمت نظر بدهید) بنویس. 
يه روزی از روزا
با يه دختری آشنا شدم.
اون اولا واسم مثل يه دوست خوب بود.
يه دوست که باهاش بتونم راحت درد دل کنم.
ولی کم کم خيلی بهش عادت کردم.
واسم با ديگران متفاوت بود.
عاشقش شدم.
عشق اولم بود.
نمی دونستم چه جوری بهش بگم.
چه جوری نشون بدم
که دوستش دارم.
روز ها گذشت.
من هم هر کاری که می تونستم می کردم
که بهش نشون بدم که دوستش دارم.
يه روز قلبمو تقديمش کردم٬ قلبمو پس داد!
دختر عجيبی بود. اصلا توو خط عشق و عاشقی نبود.
همين جور عاشقش موندم...
يه روز اومد گفت:
" اين دوستمه اسمش سعيد هست."
يهو يه چيزی قلبمو فشار داد.
بغضمو خوردم و لبخند زدم گفتم:
"خوشبختم."
ديگه چيزی از دلم نمونده بود.
اون لبخند از ته دل نبود.
فقط ماهيچه های صورتم بودن که به صورت يک لبخند شکل گرفته بودند.
که باز هم ناراحت نشه!
يه روز درحالی که گريه می کرد به خونم اومد و گفت:
"با هم جرو بحثمون شده. می تونم پيشت بمونم؟"
با اين حال که می دونستم اين قلبمه که باز هم بايد درد بکشه و جيک نزنه٬
لبخند زدم و گفتم:
"بله که می تونی."
بغلش کردم و سرش رو گذاشتم رو شونم که گريه کنه تا آروم بشه...
چندين ماه گذشت...
يه روز بهم زنگ زد و گفت:
"پنجشنبه هفته ی ديگه عروسيم هست. کارت دعوتو کی بيارم خونتون بهت بدم؟"
ديگه نمی فهميدم چی ميگه.
منگ شده بودم.
يهو ديدم داره ميگه:
"... کوشي؟ الوووووو...."
گفتم: "اينجام. اينجام. يه لحظه رفتم تو فکر."
گفت: "تو هميشه وقتی با من حرف می زنی ميری تو فکر!"
گفتم: "فردا خونه هستم. حدود ساعت پنج بيا دعوت نامه رو بده."
....
اون شب اصلا خوابم نمی برد. خُل شده بودم.
ياد اون روزهای اول که تازه باهاش آشنا شده بودم افتاده بودم.
خلاصه با هزار تا وول خوردن و کلنجار رفتن تونستم يه سه ساعت بخوابم.
فردا ساعت پنج زنگ در به صدا در اومد.
خودش بود. بازم سر ساعت!
در رو باز کردم.
به چشماش زل زدم.
هنوزم عاشقش بودم. ولی ...
گفت:
"يوهو. کجايی؟ بيا اينم دعوت نامه. پنجشنبه می بينمت."
تا پنجشنبه بياد٬ نمی دونم چه جوری زندگی کردم.
همه چيز واسم مثل جهنم بود.
نمی تونستم تحمل کنم.
به سيگار و مشروب هم عادت نداشتم.
دوست داشتم برم بالای يه کوهی و تا دلم می خواد داد بزنم.
....
پنجشنبه کت شلوارم رو پوشيدم.
به سالن که رسيدم٬ اونو توو لباس عروس ديدم.
چقدر زيبا شده بود.
اومد جلو و بهم گفت:
"خوش اومدی امين. برو يه جا بشين. اميدوارم بهت امشب خوش بگذره."
دستشو گرفتم و لبم رو آوردم نزديک گوشش و گفتم:
"نه. اومدم اين کادوی ناقابل رو بدم و برم. تو هميشه توو قلب من هستی. منو يادت نره!"
گونش رو بوسيدم و گفتم:
"خداحافظ!"
حالا اين من بودم و تنهايی هام که بايد تا ابد باهاش می ساختم!...
من اگه توی دنیا دوتا امید داشته باشم با این وجود از ته دل میگویم
اگه نظر بدی..................اگه نظر بدی..................خون قرمزه رنگه عشقه ، اشک بيرنگه درد عشقه
تا تو را به سنگفرش های برهنه دلم برسانم.
اینجا که فصل ها بی "تو"
تکراری و بی حوصله٬
رنگ حاکستری
می گیرند٬
شبانه کابوسهای مرده ام را
دفن می کنم.
هیهات از ناله های بی جواب !
آسمانی می خواهم تا برایت
از دل بی انتهایش
ستاره ها را
حراج کنم.
دست هایی را می خواهم تا مرا به عرش چشمانت
برساند
وآنجا تبلور عشق را
با چشم های بی حسادتم
تماشا کنم.
نمی دانم چند بهار بی پاییز را تجربه کرده ای...
این را هم نمی دانم شب ها با نامه های پرپرم
چگونه هق هق ات را
امید می دهی...!
این روز های بی کفایت٬
دقیقه ها را فنا می کنند...
ومن
در حسرت یک جمله تازه ام
تا باور هایم را
خنجر نزند...
مدت های مدیدی است که
ستاره ات را
دیگر در شب های پوسیده
پیدا نمی کنم
گویی کهکشانها هر چه ستاره است را
در خود فرو داده اند...!
امشب٬ باز هم حوصله ام
فواره خون می سازد...
امشب ٬
تب فاجعه ندیدنت دوباره
دستانم را می لرزاند...
امشب٬
هنوز هم آسمان ابریست و
من می دانم امشب هم
-مثل تمام شب های خاکستری -
بارانی نمی بارد...
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
پا به پای تیرگی
بی داد ورم کرده ای از لابه لای سوز بی رحم پنجره٬
به آسمان سرک می کشد و چند شب تاریک را٬
می سوزاند!
شاید شبیه یکی از روزهای نزاییده ای شده باشی که
لای گریه ها ی معصوم دخترک گیسو بریده ای٬
ته سیگاری خیرات می کردی و من٬
ساکن شهر بزک شده ی دروغین پایتخت احساس فروش٬
سیندرلای بی کفش و بی سامان٬
صلوات هایم را نثار اشک های آسمانم٬
می فروختم!
حالا که شبیه دست های تاریک زائوی آل دیده ایی٬
برایم نوحه ای بخوان!
حالا که سهم ابرهای تیره ی آسمان
شهر بی احساس توام!
ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ ღ
